آیا شما حس دوستانه/نفرت انگیز نسبت به تلفن همراه خود دارید؟

آیا شما حس دوستانه/نفرت انگیز نسبت به تلفن همراه خود دارید؟

آیا شما حس دوستانه/نفرت انگیز نسبت به تلفن همراه خود دارید؟ 1152 768 هدیه ذبیحی

دیروز بعد از یک روز کاری سخت، از دفتر کارم خارج شدم. به همراه یک زن جوان وارد آسانسور شدیم. او با تلفن همراه خود حرف می زد. همین که وارد آسانسور شد به دوستش که پشت خط بود گفت: ” من در آسانسور هستم، بعدا تماس می گیرم”. در ابتدا این واکنش، اتفاق بی اهمیت و کوچکی به نظر می رسید، اما تمام روز، مرا درگیر خودش کرد، من بسیار متعجب شدم. امروزه صحبت کردن با گوشی همراه، در فضاهای عمومی مثل آسانسور ، یک اتفاق رایج است. بدون اینکه به حریم خصوصی افرادی که در آسانسور هستند، احترام بگذاریم. اکثر ما تماس هایمان را در آسانسور و یا در هنگامی که در ماشین هستیم، انجام می دهیم. وقتی که این زن جوان مودبانه تماس خود را قطع کرد، من در فکر فرو رفتم. من کار او را تحسین می کنم. من یک رابطه دوستانه/تنفرآمیز با تلفن همراه خود دارد. البته منظور از “تلفن” تمام تکنولوژی های پیشرفته ایست که برای صحبت کردن با دوستان وخانواده از آن استفاده می کنیم، یا متنی را برای آنها می فرستیم و یا به وسیله آن به جستجوی سوالات خود در اینترنت می پردازیم. من به راحتی سهامم را در بورس چک می کنم، به فیسبوکم سر میزنم و یا مطالبم را در وبلاگ روانشناسیم به روز می کنم. همه اینها خیلی راحت و بسیار لذت بخش است.
اما همه این مسائل می تواند آزاردهنده باشد، روابط بین شخصی ما را تخریب کنند، مثل صدای ویبره گوشی هنگام شام خوردن، در کلاس درس و حتی در جلسات درمانی. هنگامی که با فرزندنتان در حال صحبت هستید و یا برعکس، ناگهان صدای گوشی مکالمه شما را قطع می کند. شما صحنه رمانتیکی در فیلم را نگاه می کنید که ناگهان پیامی برای شما می آید! همسرتان درمورد اینکه چگونه روزش را گذرانده است با شما حرف می زند و ناگهان با صدا درینگ درینگ ایمیل تان،گفتگو رانیمه تمام رها می کنید. همه ما می دانیم که ویبره و صدای زنگ گوشی نوعی فشار به وجود می آورد تا به آنها پاسخ دهیم. بسیار سخت است که پیامی که برایمان آمده است را نخوانیم و یا به تلفنمان جواب ندهیم. ما دوست داریم ارتباطی با آنها داشته باشیم که هیچ وقت قطع نشود. کنجکاو هستیم تا بدانیم چه اتفاقی افتاده است، نمی خواهیم هیچ چیز را از دست بدهیم و هیچ وقت تعلل نمی کنیم. جالب است که بدانیم با ایجاد ارتباط ناگستننی با دنیای مجازی، ارتباطات بین شخصی خود را از بین می بریم. زمانی که به سمت گوشی و تبلت و لپ تاپ خود گرایش داریم، باید بدانیم که به ارتباطات خود با دیگران لطمه می زنیم. ما تنهاییمان را با این افکار و احساسات پر می کنیم و از فرصت های گرانبهایی که آن لحظه و آن مکان به ما می دهد غافل می شویم. به نظر من این یکی از دلایل استرس زیاد است. همیشه در حال حرکت هستیم و همیشه عجله داریم. نمی توانیم در یک جا باشیم، صبور نیستیم، نمی توانیم زمانمان را مدیریت کنیم و وقت آزادی را برای خودمان به وجود بیاوریم. اشتباه نکنید، من گوشی همراه خود را دوست دارم، اما از آن فقط در زمان کار استفاده می کنم در غیر اینصورت من از گوشی همراهم متنفر می شوم. من برای استفاده از گوشی همراهم یک سری اصولی دارم ، مثلا دوست ندارم وقتی باهمسرم به رستوران می روم، یا در تعطیلات آخر هفته هستم؛ یا هنگام صحبت با بیمارانم از تلفن همراهم استفاده کنم.
نویسنده کتاب Ecclesiastes می گوید: ” اکنون زمانی برای همه چیز است، زمانی برای هر نوع فعالیتی….” . من سعی می کنم این ایده را در ذهن خود پرورش دهم که می توان زمانی را صرف استفاده از این ابزارهای ارتباطی کنم و زمانی را نیز به ارتباطات بین شخصی ام اختصاص دهم. من واکنشِ آن زن جوان در اسانسور را ستایش کردم و او بالبخندی جواب داد: ” خیلی بی ادبانه است که وقتی در آسانسور هستیم با تلفن همراه خود وراجی کنیم”. من نیز به او لبخند زدم و تشکر کردم. این یک هدیه غیرمنتظره از مهربانی است، خیلی خوشحالم که آن را از دست ندادم.
Jennifer Kunst

دیدگاهی بگذارید